إِنَّا أَنْزَلْناهُ فِي لَيْلَةٍ مُبارَكَةٍ « 1 » كه ما آن را در شبى پربركت نازل كرديم إِنَّا أَنْزَلْناهُ فِي لَيْلَةِ الْقَدْرِ « 2 » ما آن [ قرآن ] را در شب قدر نازل كرديم پس از آنكه مشخص شد علم خداوند متعال به ذات ، صفات ، اسما ، لوازم اسما ، و لوازم لوازم ان تا بىنهايت ، عين ذات او است و حرف « » به هويت مطلق و ذات مقدس خداوند اشاره دارد ، بنابراين نازل كردن هويت خداوند ، همانا نازل كردن علم خود از والاترين مراتب وجود به پايين‌ترين مراتب ان است . به طورى كه در هنگام فرود آمدن به صورت صدا ، صوت و حتى نوشته و نگاشته درآمد . توضيح آنكه ، اولين مرتبه نزول ان ( علم الهى ) ، ناگزير بايد با انسان كامل اتحاد پيدا كند كه عبارت است از حقيقت احمديه هنگام فنا و مستتر شدن در احديت است . يعنى مرتبه‌اى كه در ان فرمود : علّمني ربّي « 3 » خداوند متعال همچنين فرموده است : إِنَّا أَنْزَلْناهُ فِي لَيْلَةِ الْقَدْرِ إِنَّا أَنْزَلْناهُ فِي لَيْلَةٍ مُبارَكَةٍ « 4 » پس حقيقت احمديه مستتر در احديت ، همان « شب مبارك » و « شب قدر » است . به چند دليل : يكم : زمان ، از آغاز تا انجام خود موجودى واحد ، متصرم ، و در واقع محكوم به حكم واحدى متصرم است و ( لحظات ) جز براساس اعتبار ، هيچ تفاوتى با هم ندارد . ازاين‌رو ، شب ( ليله ) ، هرچند زمانى است ، متعلق حكم « مبارك بودن » ، « قدر بودن » و « جايگاه خاص » نمىشود ؛ مگر به صورت

--> ( 1 ) . دخان ( 44 ) : 3 . ( 2 ) . قدر ( 97 ) : 1 . ( 3 ) . بحار الانوار ، ج 17 ، ص 228 . ( 4 ) . دخان ( 44 ) : 3 .